.ساحل جانمستى که به جز خنده و شادی نچشيدهکى درک کند از من جزگريه نديده؟ازيک دل خونخورده پرغم چه بفهمد؟قلبى که به کنجش نفسى غم نرسيدهتامست به حبس من ديوانه دهدحکمعمريست دلم در ره او جامه دريدهاز مدعيان راز غم عشق نپرسیداز تيغ به دستان ِ فقط دست بريدهماحق به توداديم وفقط ازتوسروديمحلاج صفت خود سر دار تو خريدهاى نوش که خون دل من نوش تو، چنديستبيمار تو از مرهم خود دست کشيدهيکبارهم اى ساحل جان بادل من باشعمريست که چون موج به سوى تودويده#نسرین_حسینی13/9/1401

. . شدچوبه ی دار پایه ی جاه شما بیزارم از این مرام خودخواه شما نفرین به شما که جوی خون جاری شد از باور و از مسلک گمراه شما #نسرین_حسینی

وزوز ِ منقارای که زخمت بر دلم تیمار بود بعد تو دنیا برایم تار بود وعده ها ازعشق دادی هر زمانوعده هایت وزوزِ منقار بود دل کبوترگشت وبال ازغصه سوختآسمانش سقفِ آتش بار بود دل که از چشمان دلدارش فتاد تکیه گاهش سینه ی دیوار بود تا به بزم عاشقان مهمان شدمهر که دیدم زخمی از دلدار بودگرچه حق باما،ولی اینک چه سودسهم منصور از انالحق دار بودهرکسی گلخنده ای برچهره داشت در نهانش حسرتی بسیار بود ای فلک لب تشنه ام بر جام توبر لب ساقی فقط انکار بود دل بریدی از دل نسرین مگر در میان گیسوانش خار بود؟#نسرین_حسینی